include_once("common_lab_header.php");
Excerpt for De Onkuise Huisvrouw by , available in its entirety at Smashwords

This page may contain adult content. If you are under age 18, or you arrived by accident, please do not read further.







De Onkuise Huisvrouw

Pornovelle

by Sylvia Dubois



Copyright 2016 Sylvia Dubois

Smashwords Edition



Smashwords Edition, License Notes

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be resold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.





Waarschuwing: Dit boek is enkel geschikt voor volwassenen. Alle personages zijn verzonnen en ouder dan 18 jaar. De verzonnen personages hebben enkel seks met wederzijdse toestemming. De gebeurtenissen zijn volledig fictief. Gelieve ze thuis niet na te spelen.





Maak ook kennis met de pornovelles van collega Charlie Hedo

Smashwords



Faceboekpagina

Erotische Subculturen, Fetisjen en Taboes



Facebook en Twitter Leesgroep van dit boek

#Pornovelle











Chapter 1



Mijn ekster steekt, mompelde Ginette terwijl ze met de plumeau in een vloeiende beweging over een Mariabeeldje streek, als een schilder die met een fijn penseel een golvende lijn op doek aanbracht.

Haar vrije hand steunde op haar heup zoals men doet wanneer men van op afstand iets monstert. Ze droeg een lichtblauw T-shirt dat glinsterde van de glazen kralen en een steen uit strass.

Je kon het bandje van haar witte bh zien dat over een van haar schouders liep. De stof van de bh was dun want zonder dat zichtbare schouderbandje zou je hebben gezworen dat ze er geen droeg. De ferm uit de kloten gewassen tepels vormden immers twee vooruitstekende bulten op het massieve berglandschap waarvoor haar borsten verantwoordelijk tekenden.

Indien er een man in huis was geweest werd hij ongetwijfeld opgewonden van de forse vrouw die de ruimte vulde en de living kleiner deed lijken dan hij was, te meer daar zij rok noch broek droeg en in witte slip op hoge hakken het stof af deed.

De lange benen onder een nauwelijks bedekte vrouwenkont die er mocht wezen als geen ander en de onbeschaamde tegenwoordigheid van haar boezem met de op frambozen lijkende tepels, - als zij niet zo hard waren geweest en door hun hardheid zo ver als maar kon van frambozen afstonden, - straalden iets hoerig uit.

Maar zij bevond zich in haar eigen huis, alleen, met de buitendeur op slot en niet doorzichtbare gordijnen voor het raam. Het is dus correcter te spreken van een comfortabele kledingdracht want thuis heb je het recht om zelfs naakt rond te lopen zonder dat van zedenschennis sprake is.

Mijn ekster steekt, herhaalde Ginette tegen niemand in het bijzonder. Net nu m’n hoofd omloopt. Tsjonge jonge, zo’n omlopend hoofd heb ik nog nooit gehad. Het werk is niet te overzien.

Op korte termijn staan voor de boeg : het hele huis aan kant zetten door onder andere met de plumeau alle posturen een beurt te geven en nadien het op de grond neer gedwarrelde stof op te zuigen ervoor zorgende dat het niet terug de lucht wordt ingeblazen waarna het zich opnieuw op de posturen nestelt, ten tweede de mise en place van het avondmaal verzorgen, het is te zeggen de fish-sticks en de frieten uit de vriezer nemen, ten slotte ten derde mijn ekster uitlaten.

Alsof dat alles nog niet voldoende is, is er de middellange termijn waarop ik mijne Etienne niet mag vergeten van zijn werk te halen. Om kwart na vier stipt, te laat komen kan me de zeggenschap over de gezinsauto kosten.

Op de lange termijn, zijnde binnen de vier dagen, alles in gereedheid brengen voor een Kerstavondmaal voor acht personen, of nee, negen, of…

Met hoeveel zijn we nu weer?

Wij met z’n vieren plus twee, Minou met z’n drieën. Hoeveel maakt dat? Acht zoals ik al dacht. Hoe kom ik in godsnaam aan die acht personen, nee wacht, het zijn er negen.

Ons Chantal heeft een nieuwe neukbuddy. Die komt er dus bij. Tsjonge jonge, als je dochters beginnen heet te lopen is het hek helemaal van de dam. En je bent zelf nog niet uitgejongd.

Hoe heet dat ventje van haar? Leandertje.

Zo komen we aan tien man, mompelde Ginette die nu de achterkant van het Mariabeeldje afstofte. Wij met z’n vieren plus twee, en Gilbert en Minou met z’n drieën… Dat is tien. Of nee, wacht eens… Negen? Ik moet het opschrijven. Ik word er helemaal gek van.

Bij Minou zijn ze met drie. Dat is al jaren zo. De kleine van Minou en Gilbert van Minou. De kleine heeft geen lief. Drie dus. Maar hoe komen wij in godsnaam aan z’n vieren plus twee? De vrijer van ons Chantal, die maakt vier plus één. Maar vanwaar die vier plus twee?

Och got, Claudineke.

Ik reken er Claudineke niet bij. Hoe is het mogelijk. Uitgerekend het vriendinnetje van ons Lindsey reken ik er niet bij. En het is verdomme voor haar dat ik zin heb in het feest, want anders kon die hele kerstmnkismnkloten de pot op.

Ik ben helemaal in haar opgegaan en zag haar daardoor niet meer staan. Vier plus twee. Vijf plus Claudineke.

Mijn hoofd loopt ommer en mijn ekster steekt erger dan ooit. Neem nu de tafel. Volgens mij biedt die plaats aan zes personen. Waar moet ik die andere vier?

Ons Lindsey en haar vriendinnetje kunnen aan een aparte tafel zitten. Waarom? Omdat zij de twee jongste zijn, samen met die snotaap van Minou.

Maar ik laat geen snotjong tussen m’n dochter en Claudineke zitten. Voor je het weet legt hij zijn hand tussen haar benen en dan ben ik in staat om rattenvergif in zijn soep te doen of eerder nog, in een van zijn amuse-gueule.

Ik zou er helemaal niet mee zitten om tussen hun beidjes mede van een lekker maal te genieten ware het niet dat ik het moet klaarmaken en dus waarschijnlijk helemaal niets te smikkelen zal krijgen.

Behalve als het fondue is. Fondue godverdomme, vergeef mij Heer, als dat geen lumineus idee is. En ik tussen ons Lindsey en haar nieuwe, mooie vriendinnetje Claudine, mag zitten zodat ik een oogje in het zeil kan houden.

Een oogje in het zeil houden, waar haal ik dat nu in godsnaam uit? Hoe kom ik erbij?

Zou ons Lindsey op meisjes vallen? In de ogen van onze Heer is dat een zonde maar niet zo erg als doodslag, verkrachting, moord, ook niet zo erg als diefstal denk ik.

Mijn dochter kijkt niet om naar jongens en is wel heel close met dat nieuwe lekkere dingetje wiens ouders geen Kerstmis vieren. Dat vind ik niet eens erg.

Zoude zij sluiks naar dat bolronde kontje van Claudinetje kijken en een hevige natte krijgen wanneer die heupen verleidelijk van links naar rechts wiegen?

Gelukkig zijn gedachten leesbaar noch strafbaar dacht ze.

En daarbij, controleren kan ik mijn verstand toch niet. Er zit van alles in maar wanneer het er uit komt weet ik niet. Dat beslist Hij daar in de hemel. Ik maak soms rare sprongen. God mag weten hoe ik nu weer bij Claudinetje kom.

Het meisje loopt zo mooi kaarsrecht waarbij haar lange haren lichtjes deinen als de golven die een klein roeibootje teweegbrengt in een grote vijver.

Ze neemt kleine pasjes waardoor ze lijkt voort te schrijden en enkel en alleen dat lekkere gatje van haar van die sexy beweginkjes maakt en als ons Lindsey dat ziet krijgt ze ongetwijfeld vlinders in haar buik en wil ze met beide handen elk een van die billetjes vasthouden om er lichtjes in te kunnen kneden.

Dat heeft ze van geen vreemden want ik wil het ook, nog veel meer dan mijne Etienne, als je begrijpt wat ik bedoel.

Terwijl ze met de middelvinger graag over de bilnaad van Claudinetje wil strelen en wenst dat ze een derde hand zou bezitten om het truitje omhoog te doen waar de stevige borstjes zitten, nog geen appel groot maar zo mooi rond en stevig als een appel.

Tijdens het met haar derde hand de tepeltjes beroeren en met de twee andere het kontje eer te bewijzen krijgt ze zin om haar mond op dat lieve snoetje te drukken met die licht schilferende lipjes die lichtroze als ze zijn een indruk geven van grote onschuld en deugdzaamheid hoewel nochtans die reebruine oogjes fonkelen zoals ze dat alleen bij hele stoute meisjes kunnen.

Ja, ons Lindsey wil met haar lippen proeven van dat lichtroze mondje, met haar tong kringetjes maken langs de binnenkant der bovenste lipjes denkend aan de onderste die ook roze zijn maar van een iets rodere soort, rozerood om het zo te zeggen.

Hoewel ze de plumeau nog in de hand had werd er al een tijd niet meer afgestoft. Ginette stond naar het Mariabeeldje te gapen alsof daarop alles te lezen was wat door haar heen ging.

Onder het kerstdiner met de kalkoenfondue op tafel zal mijn jongste ongetwijfeld met de wreef van een ontschoende voet willen tasten langs de kuiten van Claudinetje wiens mondje eerst verbazing zal uitdrukken.

Maar even later zonder de lippen weer te sluiten is de stand der mondhoeken veranderd in een verwachtingsvolle pose en op dat moment gaat de wreef van mijn hete pot van een dochter hoger langs een knietje, over de dijen tussen de benen van het meisje dat een gilletje bijna moet onderdrukken, zeker wanneer de dikste teen lichtjes krabt in de punt van het driehoekje waar haar klitje zich reeds aan het oprichten is.

Veel leuker dan het strelen van mijn haren of zelfs dan een hoofdmassage roept Claudinetje.

Het meisje zal dan gaan verzitten zodat de grote teen van ons Lindsey beter bij haar kittelding kan en ze geniet ten volle van de aldus teweeg gebrachte wrijving.

Ze krijgt een natte preut en begint te fantaseren over Lindsey’s borsten die wat groter zijn dan de hare, peervormig, maar ook stevig met vooruit priemende tepeltjes. Dat kan je zien door haar truitje.

Het meisje aan de overkant hoopt aan die tepeltjes te kunnen zuigen, later, als iedereen van tafel is. In haar gedachten gaat het truitje van ons Lindsey omhoog en draagt ze geen behaatje waardoor de blanke borsten die aan verse room doen denken wiegen onder invloed van de constante beweging van haar rechtervoet die in de V van Claudinetje kotert.

Ondertussen zit Claudinetje met geopende mond en rollende ogen te genieten en ze zou haar jeans willen uittrekken om die grote teen vrijer spel te geven.

Het duurt niet lang meer of zij gaat van de borstjes van Lindsey in gedachten naar het kutje van mijn dochter en altijd aan wordt zij maar natter totdat het moment komt dat haar spieren zullen samentrekken en zij aan tafel met de nog onaangeroerde kalkoenfondue zal klaarkomen.

Op dat moment moet ik ingrijpen want zulke vuile manieren die door de Kerk ontraden worden uitgerekend op een feestdag onzes Heer, dat is not done. Ik zou mijn jongste opdragen om bijvoorbeeld wijn uit te schenken aan de andere tafel zodat het prachtige jonge meisje wezenloos achterblijft en niet ontwaken kan als na een zeer diepe slaap.

Zij zou in dat geval niet eens in staat zijn te beseffen dat de ene grote teen door een andere nog grotere grote teen vervangen is. Of toch, zij zou de streling van haar klitje nog meer intens ervaren en gaan denken dat ze op een hoger level terecht gekomen is en zich afvragen of er überhaupt wel nog hogere levels bestaan en of dit niet het allerhoogst te bereiken level is en zoja, geen nood, de spanning en de opwinding zijn reeds ondraaglijk en schreeuwen naar verlossing.


Purchase this book or download sample versions for your ebook reader.
(Pages 1-6 show above.)